Annelik nasıl bir şeymiş Allah'ım! İnanmak demekmiş. Müthiş duyguların Nirvana'ya ulaştığı mertebeymiş. O yüzden erkek-kadın fark etmez bütün ateistler anne olsun Allah'ım!
Evladım olduğundan beri her gün şükrediyorum. Şükür, inançla beraber gelen otomatik portakalmış.
Dünyanın en tatlı meyvesini aylarca bünyende barındırıp, olgunlaştırıp meydana getirmekmiş.
Yüzme bilmeyenlerin Kuşkular Denizi'nde yüzmeyi öğrenmesiymiş.
Kalbinde sürekli pırpır eden bir kuşla yaşamakmış. O kuş, yavrunun neye ihtiyacı olduğunu söylermiş sessiz usulca.
Anne olmak, uykusuzluğu, kanlı gözleri, dökülen saçları, doğum kilolarını, yorgunluğu sevmek demekmiş. "No pain no gain. Acı yok Rocky!" diyerek yoluna devam etmekmiş.
"Birey yetiştiriyoruz, saksıda çiçek değil!" isimli bir yazım vardı. Affınıza sığınarak tezimi çürütüyorum; çünkü doğum tebriğine gelen herkes anlaşmış gibi saksı çiçeği getirdi ve ben bir canlı bakımı ile muhatap olmayı beklerken bir sürü canlıyla muhatap oldum. Şunu anladım ki çocuk bakımı da çiçek bakımı da aynı olmasa da benzer süreçli ilerliyor. Sonuç ise aynı: İkisine de nasıl etki edersen öyle tepki alıyorsun. Atasözü meali: Ne ekersen, onu biçersin.
Anafikir: Çocuklar, bebeler çiçektir, onların dallarını kırıp, kurutanların, çürütenlerin Allah topunun belasını versin,amin.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder